Η είδηση ότι το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο προτίθεται να κηρύξει ολόκληρη την περιοχή του Δήμου Πειραιά και την Δραπετσώνα, ως αρχαιολογικό χώρο μόνο ως προϊόν παραπληροφόρησης ή κακόγουστο αστείο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από όσους τουλάχιστον γνωρίζουν τις προϋποθέσεις να γίνει κάτι τέτοιο καθώς και τις επιπτώσεις που αυτό θα έχει στην πόλη του Πειραιά.
Μέχρι σήμερα στη χώρα μας, όπου η εύρεση αρχαιολογικών ευρημάτων έχουμε την τύχη να είναι σύνηθες φαινόμενο ,ουδέποτε κηρύχθηκε ένα τέτοιου μεγέθους δομημένο αστικό περιβάλλον ως Αρχαιολογικός Χώρος.
Στοιχειώδης προϋπόθεση, που ο νόμος προβλέπει, για τέτοιας μορφή κήρυξη είναι η ύπαρξη πολλών άρτιων δομημένων συνόλων, άξιων χαρακτηρισμού και διατήρησης τα οποία θα έχουν συνέχεια μεταξύ τους και αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά που να το δικαιολογούν.
Κάτι τέτοιο όμως είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει στον Πειραιά όπως, δυστυχώς, δεν υπάρχει και στις άλλες περιοχές του λεκανοπεδίου τουλάχιστον μετά την βίαιη αστικοποίηση της δεκαετίας του 60.
Τι είναι εκείνο λοιπόν που προκάλεσε μία τέτοια πρόταση του ΚΑΣ η οποία αν εγκριθεί και με δεδομένους τους ρυθμούς που κινούνται οι υπηρεσίες του ΥΠ.ΠΟ, (βλέπε Πειραϊκή), θα βλάψει ανυπολόγιστα την οικονομία και την ανάπτυξη μιας πόλης που την χαρακτηρίζει η ανεργία, η έλλειψη υποδομών, και η απειλή της μη βιωσιμότητας των μικρών ή μεγαλύτερων επιχειρήσεων;
Δεν γνωρίζουν στο ΚΑΣ ότι αν απαιτείται να προστατευθεί περισσότερο το δομημένο αστικό περιβάλλον, αυτό μπορεί να γίνει κάλλιστα με κατάλληλη αναθεώρηση του πολεοδομικού σχεδίου της πόλης και όχι με αδικαιολόγητους επιστημονικά και ακατανόητους πολιτικά χαρακτηρισμούς που θα δεσμεύσουν αναίτια την περιοχή και θα στοιχίσουν τελικά στους πολίτες του Πειραιά;
Είναι υποχρεωμένο λοιπόν το ΚΑΣ για λόγους ουσίας αλλά και σεβασμού στις Δημοκρατικές διαδικασίες, να αναβάλλει την επικείμενη συζήτηση της κήρυξης του Πειραιά ως αρχαιολογικού χώρου, και να δώσει τον απαραίτητο χρόνο ώστε να υπάρξει ουσιαστική διαβούλευση με τον Δήμο και τους φορείς της πόλης που είναι αποδέκτες των επιπτώσεων μιας τέτοιας απόφασης και υπόλογοι απέναντι στους πολίτες του Πειραιά.
Η εύκολη και για πολλούς “ύποπτη” λογική, «πονάει δόντι κόβει κεφάλι» δεν αποτελεί λύση.
Η πολιτική ηγεσία του ΥΠ.ΠΟ και οι υπηρεσίες του οφείλουν να επανεξετάσουν το πολύ σοβαρό αυτό θέμα.
Τους διαβεβαιώνουμε δε ότι οι Πειραιώτες αγαπούν την πόλη τους, τιμούν την ιστορία της και είναι υπερήφανοι για τα μνημεία της, τα οποία και προστατεύουν με απόλυτο σεβασμό.